Rys historyczny

Początki i rozkwit życia muzycznego w Łańcucie wiążą się z osobą Księżnej Marszałkowej Izabeli z Czartoryskich Lubomirskiej – mecenasem sztuki w XVIII w.

i ordynacją Potockich. Dawne tradycje muzyczne stały się ważnym fundamentem w rozwoju kultury muzycznej. Wzrosło tym samym zainteresowanie kształceniem muzycznym, co zaowocowało powołaniem różnych instytucji muzycznych. Obecny kształt, baza, osiągnięcia i poziom artystyczny szkoły muzycznej w Łańcucie to ponad 40 letnia działalność entuzjastów, sympatyków oraz pedagogów — muzyków, dla których dydaktyka stała się pasją.

Wydarzenia ujęte w kalendarium świadczą o bardzo szybkim odradzaniu się szkolnictwa muzycznego po wojnie. Powstające ogniska społeczne i państwowe były zalążkiem szkoły muzycznej. Prekursorem działań zmierzających w kierunku umożliwiającym zapewnienie dzieciom edukacji muzycznej w Łańcucie był Jan Micał — ówczesny kierownik Wydziału Kultury Prezydium Powiatowej Rady Narodowej w Łańcucie. W 1946 r. z jego inicjatywy powstało Społeczne Ognisko Muzyczne. Miejscem jego lokalizacji, jednak tylko przez rok była część Zamku nie zajęta przez Muzeum (obecnie restauracja Zamkowa). Następnie Ognisko Muzyczne zajęło miejsce dawnej oranżerii. Pierwsi pedagodzy – absolwenci Konserwatorium Lwowskiego to: Pelagia Sternal i Zofia Sobolowa. Ognisko wówczas liczyło 36 uczniów i dwie sekcje: fortepianu i skrzypiec. W 1947 r. utworzono sekcję rytmiki prowadzoną przez Felicję Musiałową. Liczba uczniów znacznie się zwiększyła
i wynosiła ok. 90. W roku 1949 ze względu na problemy finansowe z jakimi borykało się Ognisko Muzyczne następuje zawieszenie działalności tej placówki.

Duże zapotrzebowanie środowiska na ten typ kształcenia przyczyniło się do ponownego powołania tym razem Państwowego Ogniska Muzycznego. Powstało ono 1 lutego 1953 r. ze zlikwidowanego dwa miesiące wcześniej Ogniska Muzycznego w Kosinie i mieściło się w kilku salach Gimnazjum i Liceum Ogólnokształcącym im. H. Sienkiewicza w Łańcucie. Kierownictwo objął ówczesny dyrektor Gimnazjum mgr Marian Pałczyński, a w skład grona pedagogicznego weszli także nauczyciele: skrzypiec — Zygmunt Jeger, fortepianu — Pelagia Sternal, Zofia Sobolowa, Romana Bojdecka, akordeonu – Danuta Barnat, instrumentów dętych – Stanisław Kluz, klarnetu – Dominik Szmuc, fletu i fagotu — Teofil Pelc oraz wiolonczeli i kontrabasu – Władysław Kaczorowski. W pierwszym roku szkolnym naukę pobierało 70 uczniów. Pomimo dużych trudności lokalowych i finansowych liczba ta w następnych latach znacznie wzrosła aż do 204 w roku szkolnym 1960/1961. Wraz z rozwojem Ogniska zwiększała się liczba kadry. Zatrudnieni zostali kolejni nauczyciele: skrzypiec — Cezary Linner, Tadeusz Pelc i Otylia Piekło — Piechowska, fortepianu – Włodzimierz Domino, akordeonu – Fryderyk Staszowski, Władysław Jurek i Henryk Hadław, klarnetu – Henryk Mroziak, trąbki – Edward Dragan i Michał Drzewiecki oraz gitary Wiesław Skrobacz i Fryderyk Kunysz.
W roku szkolnym 1962/1963 obowiązki dyrektora objął Jerzy Sapilak. Grono pedagogiczne zasilili Maria Pietraszek — nauczycielka rytmiki, Maria Srodoń
i Danuta Borciuch – nauczycielki fortepianu, Józef Nawojski – nauczyciel trąbki. Natomiast działające w Markowej Ognisko Muzyczne zostało przekształcone 1964 w filię Państwowego Ogniska Muzycznego. W Markowej pracowali Roman Pelc – nauczyciel akordeonu oraz Józef Hryc i Michał Jamroz. W 1965 roku dyrektorem został Józef Nawojski a do grona nauczycieli dołączyli Jan Kruk — nauczyciel trąbki
i Małgorzata Sokołowska, następnie w 1966 roku Urszula Nawojska — nauczycielka teorii oraz jako stroiciel Marian Mirowicz, późniejszy nauczyciel fortepianu i teorii.
W Ognisku powstało 6 sekcji przedmiotowych: skrzypiec, fortepianu, akordeonu, instrumentów dętych, teorii, zespołów instrumentalnych.